Po drugiej stronie lustra - Część 7

Siedziałyśmy na ławce podczas długiej przerwy, słońce mocno ogrzewało nasze plecy. Nienawidziłam tego, że musiałam mieć na sobie tyle warstw, jakby sama sukienka nie wystarczyła. Rozmawiałyśmy o niczym ważnym. Melissa nagle spojrzała na mnie z poważną miną.

- Słuchaj, jest coś, co musimy załatwić. – powiedziała nieco zciszonym tonem głosu.

- Co takiego? – zapytałam zdziwiona i ciekawa.

- Wczoraj Margaret poinformowała mnie o tym, gdy wpadłyśmy na siebie na korytarzu. To tyczy się twojej biologicznej matki.

Byłam totalnie zaskoczona jej słowami. Jednak po chwili odpowiedziałam
- Od dzieciństwa mieszkam w ośrodku z ludźmi, którzy mnie przygarnęli, gdy ona porzuciła mnie zaraz po urodzeniu. Zadbali o mnie i wychowali jak własną córkę. Nie uznaję nikogo innego za swoją matkę.

- Nie znasz całej historii. To nie wyglądało wcale tak jak ci się wydaje. – rzekła Melissa kładąc swoją dłoń na mojej. Poczułam jej chłodną i delikatną skórę.

- Zawsze wszystko jest „nie tak jak mi się wydaje”, to proszę oświeć mnie, chociaż nie wiem, czy chcę słuchać o tej kobiecie. Dla mnie jest tchórzem i kompletnie bez uczuciową osobą. Jak do cholery można porzucić swoje dziecko, podłożyć je komuś w koszyku, ledwo po urodzeniu, zmarznięte i narażone na niebezpieczeństwo ze strony magicznych stworzeń!!! – wykrzyczałam te słowa, całe życie byłam wściekła na to, co mnie spotkało, że nie dane mi było żyć w normalnej rodzinie.
Nagle usłyszałam dźwięk ogłaszający koniec przerwy. Musiałyśmy wrócić do szkoły na zajęcia.
- Dziękuję za podniesienie mi ciśnienia, Panno Melisso. – powiedziałam unosząc wzrok, po czym odeszłam w stronę bramy.

- Cornelio, zatrzymaj się! Musisz poznać całą prawdę, nie mamy czasu na... – przerwała, gdy zobaczyła idące w moją stronę Camile i Kate. Obie złapały mnie pod rękę i razem weszłyśmy do szkoły.

- Uważajcie, żeby was nikt nie przyłapał! – Kate szepnęła mi do ucha.

Zdecydowałam nie odpowiadać, tylko lekko uniosłam kąciki ust. Puściłyśmy swoje ramiona, wchodząc po schodach. W drodze na wieżę, gdzie miałyśmy mieć dziś zielarstwo, dziewczyny przypomniały sobie, że nie wzięły podręczników. Wróciły się zatem, a ja wspinałąm się coraz wyżej. Patrząc pod nogi, nagle uderzyłam głową w coś miękkiego. Nie zdążyłam podnieść wzroku, aby chociażby przeprosić osobę, z którą się zderzyłam. Poczułam mrowienie, silny wiatr i szum. To wszystko jednak trwało tylko kilka sekund. Po chwili pojawiłam się w pokoju Melissy, stojąc obok niej.

- Coś ty....- nie zdążyłam dokończyć zdania, kobieta zatkała mi usta dłonią.

- Nie próbuj krzyczeć! Powinnyśmy obie być na zajęciach. Nikt nie może się dowiedzieć, że cię tu ściągnęłam.

- Co jest tak pilnego, że porywasz mnie z lekcji?! – odpechnęłam jej dłoń z mojej twarzy i odsunęłam się.

Melissa patrzyła na mnie w ciszy.

- No co jest? – dopytywałam podirytowana.

- Twoja biologiczna matka żyje w Amsterdamie po drugiej stronie lustra. – chciałam jej przerwać, ale podeszła do mnie, objęła mnie i położyła palec na moich ustach. Ruszyłyśmy w stronę łóżka i usiadłyśmy na brzegu. Melissa kontynuowała.

- Kiedy była trochę starsza od ciebie, skończyła już naukę w St. George, bardzo pragnęła odbyc podróż na drugą stronę. Sądziła, że jest w stanie sobie z tym poradzić, skoro jest absolwentką, ma dużą wiedzę ponadprogramową i zna odpowiednie zaklęcia, które ułatwią jej tą podróż. Owszem, wszystko poszło tak jak zaplanowała. Dostała się na drugą stronę. Potrafiła również wyczarować portal powrotny. Lecz kiedy chciałą go użyć, nie mogła przez niego przejść. Nie wiedziała dlaczego, nie potrafiła się również skontaktować z nikim ze swojego świata. Panna Margaret była pewna, że Lili uciekła właśnie tam. – gdy Melissa wypowiedziała to imię, poczułam dziwny skórcz w żółądku.

- Znalazła ją, płaczącą na polanie po drugiej stronie. Jeszcze wtedy nie można było od tak odbyć sobie podróży, jeśli tylko znało się zaklęcia. Potrzebna na to była zgoda wykwalifikowanego maga, którego pozycja jest o wiele wyższa niż pozycja dyrekcji naszej szkoły. Mało kto otrzymywał pozwolenie. Lili nie mogła zatem powrócić, już nigdy, takie były zasady i musiała ponieść karę. Nikt jednak nie wiedział, że Lili była wtedy w ciąży. Ona sama również nie wiedziała. – Melissa ujęła moją dłoń i patrzyła mi w oczy. Nie byłam w stanie nic powiedzieć.

- Urodziłaś się po drugiej stronie. Lili nie chciała jednak odebrać ci możliwości szkolenia magii, którą posiadasz. Po kilku miesiącach przebywania w tamtym Amsterdamie, Lili nauczyła się już kontaktować z naszym światem. Istnieje tam pewna instytucja, pośrednictwo między światami. Poinformowała Margret, aby przybyła po ciebie i oddała w ręce dobrych ludzi. Aby wychowali cię i abyś mogła studiować magię.  Uwierz mi, to była najtrudniejsza decyzja jaką musiała podjąć. Ale zrobiła to dla twojego...

- Dobra, wiem. Wszyscy tak mówią. – odezwałam się, odsuwając swoją dłoń. – Co może być większym dobrem od tego, aby dziecko wychowała jego własna matka? Nie miałam dzieciństwa takiego jak każdy. Mieszkałam w ośrodku wraz z innymi porzuconymi dziećmi, sierotami. Nasze opiekunki to naprawdę wspaniałe i ciepłe osoby i jestem im wdzięczna za to, że mnie wychowały, jednak musisz zrozumieć, że ja nie jestem wstanie pojąć decyzji jaką podjęła moja matka.

- Rozumiem cię, Cornelio. Potrzebujesz czasu, to również zrozumiałe. Niestety nie mamy czasu. Lili jest chora, a w tamtym świecie nie wynaleziono jeszcze lekarstw na to co jej dolega. My jednak już dawno odkryliśmy, które zioła i jakie mieszanki są w stanie wyleczyć wiele chorób, na które cierpią tamci ludzie. Margaret wyznaczyła mnie do tego zadania, abym przetransportowała lekarstwo dla twojej matki. Nie mamy pewności, że uda się ją wyleczyć, zatem to może być twoja jedyna i ostatnia szansa, aby ją poznać...

- Żartujesz sobie, po tym wszystkim co się właśnie dowiedziałam, mam jechać, aby poznać kobietę, która mnie porzuciła, bo jest umierająca?

- Ona cię nie porzuciła Cornelio! – Melissa krzyknęła, odsuwając się ode mnie.

- A gdzie jest mój ojciec? – zapytałam, kompletnie zdziwiając tym Melissę.

- Lili nie powiedziała, kto nim jest. Może tobie przekazałaby tą informację.

- Dlaczego dopiero teraz, kiedy ona jest w potrzebie, dlaczego wcześniej nie chciała mnie zobaczyć?!

- Oczywiście, że chciała! Ale nie było nikogo, kto byłby w stanie zabrać cię w tę podróż. Nikt nie mógł też z dnia na dzień przyjść do ciebie i powiedzieć to wszystko, czego właśnie się dowiedziałaś. Twoje opiekunki nie zapisały cię do St. George dlatego, że chciały cię „chronić”, sama nie wiem przed czym. Wysłaliśmy im nakaz przeniesienia cię tutaj.

- Czyli to wszystko było dokładnie zaplanowane...  – w mojej głowie myśli toczyły ogromną walkę. – Zbliżyłaś się do mnie tylko dlatego, abym uwierzyła ci i zdecydowała się odwiedzić matkę.

- Ależ o czym ty mówisz, Cornelio! Oczywiście, że nie! – Melissa znów zbliżyła się do mnie i ujęła moją twarz w dłoniach. Spojrzałam w jej oczy, były zaszklone.
- Nasza relacja nie ma z tym nic wspólnego.

Uwierzyłam jej. Nie mogła kłamać, widziałam to w jej oczach, mówiły prawdę. Chwyciłam jej dłoń, dotykającą mojego policzka i pocałowałam.

- Zgadzam się. Wyruszę z tobą. – nie byłam pewna, jednak zdecydowałam się. - Dlaczego tak cholernie zależy ci na tym, abym się z nią spotkała?
- Wiem jak to jest dorastać bez matki. Moja zmarła na to samo, kiedy byłam malutka. Nie pamiętam jej. Chciałam, abyś miała możliwość spojrzenia w jej oczy choćby ten jeden, ostatni raz. Mam jednak nadzieję, że uda nam się ją uratować. Panna Greentea i Margaret wykonały najsilniejsze mieszanki ziół.
Wyruszam jutro o świcie. I proszę, nie dziel się tą informacją ze swoimi przyjaciółkami. Uczennice St. George nie powinny o tym wiedzieć.